In Memoriam: Piet Lamers

Piet Lamers – jarenlang lid van de voetbalvereniging Ewijk – is donderdag 11 juni j.l. op 78-jarige leeftijd overleden. Naar we mogen aannemen heeft hij een zachte dood gehad en is in zijn bed rustig ingeslapen. Volkomen onverwacht, want Piet was ogenschijnlijk zo gezond als een vis. Niets zat hem in de weg. Een klein tenger ventje, maar oh zo pittig. Hij leek met gemak de 80 te gaan halen en was met zijn tuindersbedrijf aan de van Stuivenbergweg dan ook zeker van plan nog een aantal jaren door te gaan. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn. Hij zou 15 juni 79 jaar zijn geworden.

Piet was een verenigingslid van het oude kaliber. Meer in de trant van niet lullen maar poetsen. Na zijn actieve voetbalperiode is hij de club altijd trouw gebleven en is daarmee onderhand zo’n 70 jaar lid van de vereniging. Voor zijn vele verdiensten is hij enkele jaren terug ook nog in het zonnetje gezet en werd hij benoemd tot erelid van de vereniging. Zijn actieve voetbalcarrière begon bij de pupillen en daarna de junioren. In die tijd was het gebruikelijk dat de iets oudere junioren al mee gingen trainen met de senioren. De training in die tijd bestond altijd uit een potje voetballen op het veld bij Wout Reuvers aan de van Heemstraweg. Het ging er daarbij zo nu en dan pittig aan toe met ook op de trainingen de nodige blessures.

Het echte werk begon voor Piet toen hij geselecteerd werd voor het 1e elftal. Als jonge snotneus stond hij in de beginperiode al tussen knapen als Hans Broeder de keeper, Geer en Bart van Hulst, de broers Roelofs, Ben Reuvers, Wim van Kruisbergen en anderen. Piet begon als linkshalf maar heeft ook diverse keren op de backplaats gespeeld. Het gebeurde eens dat Ewijk een thuiswedstrijd moest spelen tegen een Nijmeegse ploeg waar Rein Bosch als trainer-speler was overgekomen als ex prof van NEC. De Ewijk-trainer zei toen voor de wedstrijd tegen Piet “Je hoeft niets anders te doen dan hem steeds maar voor de voeten te blijven lopen en geef hem geen millimeter ruimte. Gaat hij naar het schijthuis dan ga je gewoon mee”. Piet heeft het Bosch toen zo moeilijk gemaakt, dat hij kort na het begin van de 2e helft zwaar gefrustreerd van het veld af liep. Piet heeft ook verschillende malen in een gecombineerd elftal van Roda en Ewijk tegen een hogere tegenstander gespeeld. Kenmerkend voor hem was zijn uithoudingsvermogen, hij kon blijven gaan en werd kennelijk nooit moe.

Omdat Piet in die periode ook een goede schaatser was, ging hij buiten de 2 trainingsavonden ook nog een paar keer per week met nog enkele anderen van de vereniging lopen om de conditie nog verder op te vijzelen. Ondanks dat hij klein van postuur was, schroomde hij niet om dreigend naar de tegenstanders toe te gaan als die eens te zeer over de schreef gingen. Hij heeft voor Ewijk 1 enkele kampioenschappen meegemaakt maar ook evenzoveel degradaties. De hoofdklasse was het hoogst waar Ewijk 1 toen in speelde. Trainers in zijn tijd waren Kleinschiphorst, Toon Ruyters, Wim Gidding en anderen. Piet heeft op later leeftijd nog jaren gespeeld voor de lagere elftallen van Ewijk en daar altijd veel plezier aanbeleefd.

Op de vele foto’s van kampioenselftallen van de vereniging zie je dat Piet vaak van de partij was. Daarnaast was hij ook een fervente supporter van het 1e elftal van de vereniging. Hij slaat vrijwel geen wedstrijd over, uit en thuis. En dan vooral de 3e helft. In de kantine de nodige pintjes en dan met de 3 musketiers ook nog wel eens naar de Ouwe Deeg en andere kroegen. Dan is het onvermijdelijk dat je ook wel eens in de sloot terecht kunt komen, maar eerder heeft Piet eens beweerd dat het niet aan hem lag, maar aan de sporttas die scheef achter op de fiets zat!

De promotie van het 1e elftal gelijk met die 75-jarige viering van de vereniging heeft Piet ook goed gevierd. Met Toon van den Broek zorgt Piet voor de bemanning in het loket voor de entreegelden. Niet alleen daarvoor, maar ook op vele andere terreinen zullen we Piet zeker gaan missen. Een gouden vent voor de vereniging.

Piet, het ga je goed.