In Memoriam: Grad van Hulst

Ja, ja daar heeft alweer een van de oudgedienden onze voetbalclub verlaten. En niet zomaar eentje.. Grad van Hulst - we mogen gerust zeggen het oudste super actieve lid van onze vereniging - is op 5 augustus j.l. overleden. Als je dan de leeftijd in acht neemt – hij werd 86 – kun je makkelijk zeggen: toch een mooie leeftijd, maar tot voor kort was hij nog zeer actief en nadrukkelijk betrokken bij alles wat de vereniging aan ging. Enkele maanden geleden onderging hij een operatie voor een liesbreuk dat op zich bezien nog wel te overkomen leek. Er deden zich evenwel onverwachte complicaties voor die in kort tijdsbestek Grad uiteindelijk fataal werden.

Als je dan begint met het schrijven van een memoriam voor deze strijder kun je vaak terugvallen op eerdere afscheidsverhalen en andere beschrijvingen over onze voetballers. Op de middenpagina van de speciale feestuitgave bij het 75-jarig bestaan van onze voetbalclub staan Piet Lamers en Grad gebroederlijk naast elkaar. Beiden nog in volle glorie. Terecht worden ze met een aantal andere clubleden als de onmisbare schakels van de club beschouwd. Bij het afscheid van Grad op zondag 8 augustus kon heel toepasselijk een laatste groet aan hem gebracht worden in de kantine van de voetbalclub. Tussen een erehaag van de vele aanwezigen werd Grad voor de laatste maal in een rouwauto weggebracht. Van velen kon je horen wat zullen ze die gaan missen. Hij vormde jarenlang een geweldig koppel met Wim Janssen en hebben samen onvoorstelbaar veel werk voor de club gedaan. Triest daarbij is wel dat van zowel Wim Janssen als Grad kortgeleden hun beide echtgenoten zijn overleden. Dat Grad kort daarna zelf ging vertrekken kon toen niemand bevroeden. Bij het afscheid in de kantine kon je op het prachtige filmpje van Beaky Engelen zien hoe Grad op zijn fietsje van de Ir. Van Stuyvenbergweg dagelijks naar het clubgebouw toerde. Daarbij kreeg je al een mooie indruk wat hij voor de club zoal betekende. Een clubman – een icoon – in hart en nieren.

Die bijzondere gebondenheid aan de club kreeg hij daarbij niet van een vreemde. Grad’s vader Teunje van Hulst was ook nauw bij de club in zijn tijd betrokken. Onder meer de ledenadministratie was daarbij in zijn handen. Daarvan herinner ik me nog dat ik bij het bereiken van mijn 9e levensjaar wel 3 x naar zijn huis aan de Kweldam moest voordat hij me kon inschrijven. Hij was meer dan druk en had dus nog meer om handen. De van Hulsten, het voetballen en Ewijk hadden een speciale band met elkaar. In de glorietijd voetbalden zij allen in het eerste elftal. Je had de zoons van Adrianus van Hulst, Grad (Bullie) en Bartje en de zoons van Teunje van Hulst , Grad en zijn broer Bert(us) die in Schelluinen woonachtig is.

Voor enkele sportieve hoogtepunten van Grad kan dankbaar gebruik gemaakt worden van een interview dat van hem werd afgenomen bij het 50-jarig bestaan van de club. In 1994 voetbalde Grad op 59-jarige leeftijd nog steeds. Zijn debuut in het eerste elftal maakte hij samen met neef Bart op 15 en 14 jarige leeftijd. Op die dag stond een wedstrijd tegen Roda op het programma en werd een beroep op die twee gedaan omdat enkele spelers geblesseerd waren. ‘s-Morgens hadden ze overigens al een wedstrijd met de junioren gevoetbald. Gelet op hun leeftijden was voor het meespelen toestemming van hun ouders nodig. Die kregen ze en het voetballen ging zo goed dat zij vanaf die datum in het 1e elftal hebben gespeeld. Grad was daarbij meer een verdediger of middenvelder terwijl Bart misschien wel de beste spits is geweest die Ewijk ooit heeft gehad. Beiden klein van stuk maar echte vuurvreters. Bart had een neusje voor de goal en daarbij een loeihard schot. Grad maakte vooral faam als constant spelende middenvelder. Wedstrijden die nog vaak opgehaald worden als de tijden van toen aan de orde komen zijn de wedstrijd in Opheusden, in Alphen en in Elst tegen Elistha. Ewijk heeft in de loop der jaren diverse trainers uit Nijmegen gehad, die nogal moeite hadden om de beide ‘muzen’ uit mekaar te houden. Grad was daarbij de grote Muus en zijn broer Bert - iets kleiner - de kleine Muus. Bart – de spits – was de kleine Bart. Op de vele foto’s die in de kantine en in de overige vertrekken te aanschouwen zijn komen deze van Hulsten nog diverse malen naar voren.

In het filmpje kon je nog zien waar Grad bij het onderhoud zoal mee bezig was. De kleedkamers en kantine wekelijks schoonmaken na de wedstrijden, het maaien van de velden, het strooien van kunstmest, de beregening en nog veel meer van dit soort werkzaamheden. Je kunt gerust zeggen dat hij alle te verrichten werkzaamheden wel bij de hand heeft gehad. Mensen met zo’n clubhart vind je bijna niet meer.

Grad, duizendmaal dank voor alles wat jij voor vv Ewijk in jouw leven gedaan hebt. Terecht heb je daarvoor ook diverse onderscheidingen gekregen zoals Lid in de Orde van Oranje-Nassau, Lid van verdienste van de KNVB, de zilveren draagspeld van de gemeente Beuningen, Erelid van Ewijk enz. Adio Grad, het ga je goed.

Toon Reuvers